วันพฤหัสบดีที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2552

ไม่ใช่สีเสื้อ...แนวทางต่างหาก

ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา เกิดเหตุการณ์วุ่นวายทางการเมือง...ติดตามข่าวสารด้วยความหงุดหงิดใจ ทำไมคนเราถึงเห็นแก่ตัวได้มาขนาดนี้

เอาใจช่วยรัฐบาลอย่างเต็มที่ให้จัดการปัญหาให้เสร็จสิ้นได้โดยดี 

คืนวันสงกรานต์จะมีคนมาโพสต์ในพันทิพว่ารัฐบาลและทหารเตรียมจะล้อมกรอบล้างบางพวกที่ชุมนุมประท้วง ก่อการจลาจล ยุคนี้สมัยนี้แล้ว ในเมืองไทยนี่แหละ จะมีใครกล้าสั่งให้ทหารฆ่าประชาชนอีกหรือ เหตุการณ์ที่มีคนจับตาดูอยู่เป็นล้านๆ คนแบบนี้จะมีการจัดการแบบเบ็ดเสร็จเด็ดขาดฆ่ากันเป็นผักปลาอยู่อีกเหรอ

ไม่ว่าจะฝ่ายไหน ก็อ้างว่าเพื่อประชาธิปไตย....แล้วประชาธิปไตยที่แท้จริงคืออะไรล่ะ

วันนี้แว้บนึงก็คิดขึ้นมาว่า จริงๆ แล้ว ประเทศไหนๆ ในโลกนี้ ประชาชนย่อมมีความคิดเห็นทางการเมืองที่แตกต่างกัน...คนที่คิดต่างกับเรา ก็ยังเป็นคนในประเทศเดียวกันกับเรา ปัญหาความแตกแยกทางการเมืองก็สมควรที่จะต้องแก้ไขด้วยวิถีทางทางการเมือง ผ่านทางผู้แทนราษฎรสิ ที่คือแนวทางที่สมควรนำมาใช้เพื่อแก้ไขปัญหาไม่ใช่เหรอ...

หรือว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อเร็วๆ นี้แสดงให้เห็นว่าวิถีทางทางการเมืองไม่สามารถแ้ก้ไขปัญหาได้อีกต่อไป ตราบใดที่นักการเมืองไม่ทำหน้าที่ตัวแทนของประชาชน แต่ทำหน้าที่เป็นตัวแทนของบุคคล กลุ่มคน หรือนายทุนเท่านั้น...

แล้วต่อไปจากนี้ประเทศของเราจะไม่สามารถอยู่กันแบบแตกต่าง แต่ไม่แตกแยกได้อีกต่อไปเหรอ....เศร้าใจนัก

วันพุธที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2552

ขวดนี้ที่รอคอย

ล่าสุดที่ได้กินคือตอนไปเซี่ยงไฮ้...ซัก 5 ปีได้แล้วมั้ง

ในที่สุดเค้าก็เอามาขายที่เมืองไทย ดีใจ๊ ดีใจ...

วันพฤหัสบดีที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2552

ไม่ลืม...

2-3 อาทิตย์ที่ผ่านมาวุ่นวายกับหลายเรื่อง...

ไปเที่ยวชะอำ-หัวหิน ทริปที่เหนื่อยแสนเหนื่อย กลับมาพร้อมรับการเปิดเทอมซัมเมอร์ของธีร์ ซึ่งจบลงด้วยการป่วยไข้ของทั้งแม่และลูก

ธีร์ไม่สบายมากจนต้องไปนอนโรงพยาบาลตั้ง 3 วัน ถึงแม้ว่าเราจะมีประกัน แต่ยังต้องจ่ายค่าส่วนต่างอีกเกือบ 7,000 บาท คนที่รายได้ไม่มากนัก ไม่ควรเข้าโรงพยาบาลเอกชน เพราะต้องจบลงด้วยการเป็นหนี้สินพะรุงพะรัง...

วันนี้อยู่ดีๆ ไปเจอชื่อผู้หญิงคนนึงเข้า ที่เคยลืมไปนาน การระลึกได้มาพร้อมความเจ็บใจ ความรู้สึกเหมือนถูกหักหลัง หวาดระแวง และชิงชัง....รักกันมาก ไม่เคยลืมกัน มีมิตรภาพที่ดีต่อกันตลอดไป....บนความเจ็บปวดของคนอีกคน....first love สินะ ขอบใจ!