กระเป๋าไอติม - เตรียมอุปกรณ์

เมื่อวานนี้เข้าไปในห้องงานฝีมือของพันทิพ เค้าชักชวนกันทำกระเป๋าไอติม หน้าตาแบบนี้ช่วงนี้ทำหลายอย่าง แกะยางลบ เย็บผ้า ถักโครเชต์ ฆ่าเวลาระหว่างที่ธีร์ไปโรงเรียน ก็สนุกดีเหมือนกัน

วันนี้เป็นวันเตรียมอุปกรณ์ ทุกคนต้องถ่ายรูปอุปกรณ์ส่ง ของเราหน้าตาแบบนี้ ดูน่ารักใช่มั้ยล่ะ แล้วค่อยมาอัพเดตตอนต่อไปเรื่อยๆ แล้วกัน

ของเล่นใหม่

หลายวันก่อนเห็นในบล๊อกแก๊งค์ของคุณ skydiary สอนแกะยางลบ ดูเหมือนง่าย รูปที่ทำก็น่ารัก ก่อนหน้านี้เคยแกะยางลบเป็นชื่อธีร์มาแล้วแต่ไม่ค่อยสวยงาม...

วันนี้มีตลาดนัดที่ศิลปากร แวะไปซื้อขนม กินข้าว ผ่านร้านขายปากกาก็ซื้อมา 2 แท่ง มียางลบด้วย ซื้อมาลองเล่นดูดีกว่า

กลับบ้านมานั่งแกะยางลบ รูปบนสุดนี่วาดเอง ทำเป็นอันสุดท้ายของวันนี้ อันเล็กนิดเดียว อันต่อมาเป็นรูปเด็ก ตั้งใจจะให้เป็นเด็กผู้ชาย ไหงออกมาหน้าตาเหมือนเด็กผู้หญิงแฮะ เป็นอันแรกที่ทำ แล้วก็แกะดอกไม้ใบไม้ไปเรื่อยเปื่อย

ว่าไปแล้วก็สนุกดีเหมือนกัน ... เป็นของเล่นใหม่ประจำวันนี้ แกะยางลบ

ภาษาญี่ปุ่นเรียกว่า 消しゴムはんこ keshigomu hanko

วันดี/วันร้าย

วันที่จะเป็นวันดีๆ แค่พริบตาเดียว ก็เปลี่ยนเป็นวันอันเลวร้ายไปซะได้ วันที่ตื่นขึ้นมาแล้วรู้สึกดีไม่ได้หมายความว่าจะเป็นวันที่ดีได้ตลอดไป

ตอนนี้อ่านหนังสือเรื่อง "เต๋าแห่งพูห์" อยู่ จำได้ว่าตอนเรียนปริญญาตรีต้องเรียนวิชาปรัชญาการเมือง เรียนคัมภีร์เต๋า...ไม่อิน ไม่เก็ทเอาซะเลย

2 วันก่อน วิ่งไปโลตัสก่อนไปรับธีร์ที่โรงเรียน ซื้อผงซักฟอก ขนมปัง ชะแว้บเข้าร้านหนังสือดูว่ามีอะไรน่าสนใจมาก...หลังๆ นี่การเข้าร้านหนังสือเป็นอะไรที่ผ่อนคลาย หาซื้อนิทานให้ธีร์ ดูนิยายเล่มใหม่ๆ มาอ่านประโลมจิตใจให้ลืมความโหดร้ายของโลก (อะไรจะขนาดนั้น) เหลือบตาไปเห็นหนังสือ "เต๋าแห่งพูห์" หน้าปกน่ารัก ว่าแล้วก็หยิบไปจ่ายเงินพร้อมหนังสือนิทานลดราคา 2 เล่ม

อ่านไปได้ 3-4 บทแล้ว ประทับใจเรื่องรูปคนชิมน้ำส้มสายชูมาก คนนึงทำหน้าเปรี้ยว คนนึงทำหน้าขมขื่น และอีกคนยิ้ม

เค้าอธิบายว่าคนที่ทำหน้าเปรี้ยวหมายถึงขงจื้อ ชีวิตแบบขงจื้อจะต้องมีระเบียบ แบบแผน มีขั้นตอนเป๊ะๆ

คนที่ทำหน้าขมขื่นแทนศาสนาพุทธ ชีวิตเต็มไปด้วยความทุกข์ ทุกคนควรหาทางพ้นทุกข์ไปสู่นิพพาน

คนที่ยิ้มหมายถึงเล่าจื้อ เต๋ามองโลกตามความเป็นจริง ทำตัวให้กลมกลืนกับธรรมชาติ ไม่เปลี่ยนแปลงสภาพตามธรรมชาติ บลา บลา บลา

แล้วเต๋ากับหมีพูห์เกี่ยวข้องกันยังไง....ไปอ่านเอาเองก็แล้วกัน อธิบายไม่ได้ เพราะยังไม่ค่อยเข้าใจเหมือนกัน ว่าแล้วก็ไปหาซื้อหนังสือวินนี่เดอะพูห์ภาษาไทยมาอ่านด้วย เผื่อว่าจะเข้าใจอะไรในโลกด้วยความเป็นหมีพูห์มากขึ้น

ธีร์ว่า "เต๋าแห่งพูห" เป็นหนังสือของธีร์...เพราะมีรูปหมีพูห์ พิกเล็ต ทิกเกอร์!!!

ไม่ใช่สีเสื้อ...แนวทางต่างหาก

ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา เกิดเหตุการณ์วุ่นวายทางการเมือง...ติดตามข่าวสารด้วยความหงุดหงิดใจ ทำไมคนเราถึงเห็นแก่ตัวได้มาขนาดนี้

เอาใจช่วยรัฐบาลอย่างเต็มที่ให้จัดการปัญหาให้เสร็จสิ้นได้โดยดี 

คืนวันสงกรานต์จะมีคนมาโพสต์ในพันทิพว่ารัฐบาลและทหารเตรียมจะล้อมกรอบล้างบางพวกที่ชุมนุมประท้วง ก่อการจลาจล ยุคนี้สมัยนี้แล้ว ในเมืองไทยนี่แหละ จะมีใครกล้าสั่งให้ทหารฆ่าประชาชนอีกหรือ เหตุการณ์ที่มีคนจับตาดูอยู่เป็นล้านๆ คนแบบนี้จะมีการจัดการแบบเบ็ดเสร็จเด็ดขาดฆ่ากันเป็นผักปลาอยู่อีกเหรอ

ไม่ว่าจะฝ่ายไหน ก็อ้างว่าเพื่อประชาธิปไตย....แล้วประชาธิปไตยที่แท้จริงคืออะไรล่ะ

วันนี้แว้บนึงก็คิดขึ้นมาว่า จริงๆ แล้ว ประเทศไหนๆ ในโลกนี้ ประชาชนย่อมมีความคิดเห็นทางการเมืองที่แตกต่างกัน...คนที่คิดต่างกับเรา ก็ยังเป็นคนในประเทศเดียวกันกับเรา ปัญหาความแตกแยกทางการเมืองก็สมควรที่จะต้องแก้ไขด้วยวิถีทางทางการเมือง ผ่านทางผู้แทนราษฎรสิ ที่คือแนวทางที่สมควรนำมาใช้เพื่อแก้ไขปัญหาไม่ใช่เหรอ...

หรือว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อเร็วๆ นี้แสดงให้เห็นว่าวิถีทางทางการเมืองไม่สามารถแ้ก้ไขปัญหาได้อีกต่อไป ตราบใดที่นักการเมืองไม่ทำหน้าที่ตัวแทนของประชาชน แต่ทำหน้าที่เป็นตัวแทนของบุคคล กลุ่มคน หรือนายทุนเท่านั้น...

แล้วต่อไปจากนี้ประเทศของเราจะไม่สามารถอยู่กันแบบแตกต่าง แต่ไม่แตกแยกได้อีกต่อไปเหรอ....เศร้าใจนัก

ขวดนี้ที่รอคอย

ล่าสุดที่ได้กินคือตอนไปเซี่ยงไฮ้...ซัก 5 ปีได้แล้วมั้ง

ในที่สุดเค้าก็เอามาขายที่เมืองไทย ดีใจ๊ ดีใจ...

ไม่ลืม...

2-3 อาทิตย์ที่ผ่านมาวุ่นวายกับหลายเรื่อง...

ไปเที่ยวชะอำ-หัวหิน ทริปที่เหนื่อยแสนเหนื่อย กลับมาพร้อมรับการเปิดเทอมซัมเมอร์ของธีร์ ซึ่งจบลงด้วยการป่วยไข้ของทั้งแม่และลูก

ธีร์ไม่สบายมากจนต้องไปนอนโรงพยาบาลตั้ง 3 วัน ถึงแม้ว่าเราจะมีประกัน แต่ยังต้องจ่ายค่าส่วนต่างอีกเกือบ 7,000 บาท คนที่รายได้ไม่มากนัก ไม่ควรเข้าโรงพยาบาลเอกชน เพราะต้องจบลงด้วยการเป็นหนี้สินพะรุงพะรัง...

วันนี้อยู่ดีๆ ไปเจอชื่อผู้หญิงคนนึงเข้า ที่เคยลืมไปนาน การระลึกได้มาพร้อมความเจ็บใจ ความรู้สึกเหมือนถูกหักหลัง หวาดระแวง และชิงชัง....รักกันมาก ไม่เคยลืมกัน มีมิตรภาพที่ดีต่อกันตลอดไป....บนความเจ็บปวดของคนอีกคน....first love สินะ ขอบใจ!

สีสันของฤดูร้อน

หน้าร้อน นอกจากอากาศจะร้อนตับแลบ วิญญาณแทบละลายออกจากร่างแล้ว ยังมีสิ่งดีๆ อยู่อีกอย่างนึง

ทุกปี หน้าร้อนจะเป็นฤดูที่ข้างทางมีดอกไม้สีสันสวยงามพากันบานสะพรั่ง ประมาณว่าจะร้อน ก็ร้อนกันไป ชั้นสวยไม่แคร์เฟ้ย...

ตะแบกรูปนี้ถ่ายมาจากหน้าบ้านหนองดินแดง เมื่อเช้าตอนขับรถออกไปส่งธีร์ ชี้ให้ธีร์ดูแล้วถามว่าสวยมั้ย ธีร์บอกว่าสวย...ธีร์ชอบดอกไม้สีม่วง...ผ่านมาอีกหน่อยมีต้นคูน บอกธีร์ให้ดู ธีร์ตอบว่าธีร์ไม่ชอบสีเหลือง...

หลายวันก่อนขับรถไปส่งธีร์ที่โรงเรียน เห็นหมาหน้าตาละม้ายคอกเกอร์ สแปเนียลวิ่งอยู่กลางถนนเพชรเกษม ดูกำลังงงกับรถ ไม่รู้จะไปทางไหนดี เห็นแล้วสงสารมาก นึกได้ว่าน่าจะจอดรถไปช่วย แต่ก็ผ่านมาไกลแล้ว แถมมีธีร์อยู่ในรถอีก สงสัยจะลำบาก

วันนี้ระหว่างทางไปส่งธีร์ที่โรงเรียน เจออีกแล้ว ท่าทางจะเป็นตัวเดิม วิ่งกระเซอะกระเซิงอยู่บนสะพานแถวมาลัยแมน อยากจะช่วยแต่ก็ลำบากอีกเหมือนกัน นึกในใจว่าขากลับถ้าเจอ จะจอดรถรับกลับมาบ้าน...

ปรากฏว่าขากลับ แวะเอาซิปไปเปลี่ยนแล้วก็ขับรถไปอีกทางนึง คิดในใจอีกทีว่าถ้าเจออีกคราวหน้า จะต้องช่วยแน่ๆ ตั้งใจไว้ว่าอย่างงั้น

กลับมาบ้านเล่าให้พี่ตี๋ฟังว่าหมาฝรั่งวิ่งกระเซอะกระเซิงเหมือนหลงทางออกจากบ้านมานี่ดูน่าสงสารกว่าหมาไทยเนอะ พี่ตี๋กลับตอบมาว่า...กลัวมันคุยกับหมาไทยไม่รู้เรื่องเหรอ หมาไทยหลงออกจากบ้านมีเยอะแยะ...เวร!