วันจันทร์ที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2552

ถึงเธอ...

ชั้นโกรธ ที่เธอบอกให้ชั้นหุบปากไป เงียบ ไม่ต้องมาแก้ตัวอีก ชั้นโกรธ
ชั้นเสียใจที่ชีวิตในช่วง 3-4 วันนี้ไม่เหมือนเดิม เสียใจที่รู้สึกว่าเธอเอาแต่ใจตัวเอง เผด็จการ ชั้นเสียใจ...
ชั้นกลัวว่าในช่วงชีวิตที่เหลือมันจะดำเนินไปในรูปแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ชั้นกลัว
ชั้นรู้สึกผิดที่่ทำเป็นไม่ใส่ใจ

แต่ยังไง ชั้นก็ยังรักเธอ เธออาจจะหงุดหงิดและอารมณ์เสียไปบ้าง ชั้นเข้าใจว่าบางทีคนเราก็หงุดหงิดไม่พอใจกันได้
ปล. อยากให้เธออารมณ์ดี ไม่หงุดหงิดง่าย เอาแต่ใจตัวเอง...ขอร้องล่ะ ขอร้อง

ไม่มีความคิดเห็น: